Chhatrapati Shivaji Terminus - Indie

 

Jedna z najpiękniejszych i najokazalszych budowli kolejowych znajduje się w Bombaju. Budowa dworca rozpoczęła się w 1878 roku i trwała 10 lat. Powstał imponujący budynek, nazwany na cześć królowej Wiktorii – Victoria Terminus. Zaprojektował go Frederick William Stevens w stylu będącym połączeniem neogotyku i architektury indyjskiej.

 

 
Budynek jest jednym z pierwszych i najwybitniejszych przykładów połączenia efektów rewolucji przemysłowej z wykorzystaniem w architekturze stylu neogotyckiego opartego na późnośredniowiecznych wzorach włoskich. Bryła stacji, której główne elementy – kopuła, wieże, arkady – nawiązują do tradycyjnej indyjskiej architektury pałacowej, zbudowana jest na planie litery C – symetrycznie względem osi wschód-zachód.
 
Centralnym punktem budynku jest ośmioboczna żebrowana kopuła zwieńczona posągiem kobiety symbolizującym postęp. W uniesionej prawej ręce trzyma ona skierowaną w górę pochodnię, w drugiej dłoni ma koło pociągu. Boczne skrzydła konstrukcji – każde z czterema wieżami – tworzą dziedziniec z głównym wejściem do budynku, przy którym znajdują się posągi: lwa – symbolizującego Wielką Brytanię oraz tygrysa – będącego alegorią Indii.
 
 
Elewację dworca tworzą harmonijnie skomponowane rzędy łuków i okien wraz z płaskorzeźbami i frezami. Wykonana jest z indyjskiego piaskowca i wapienia z wykorzystaniem włoskiego marmuru w kluczowych elementach zdobniczych. Równie bogato zdobione są wnętrza – zaprojektowane jako duże komnaty o wysokich sufitach. Parter skrzydła północnego, nazywany Komnatą Gwiazd (gdzie znajduje się biuro rezerwacji), zdobiony jest włoskim marmurem i polerowanym indyjskim granitem. Kamienne łuki pokrywają groteskowe ornamenty.
 
W związku z indyjską polityką zmian nazw geograficznych w 1996 roku stacji nadano nazwę Chhatrapati Shivaji, na cześć XVII-wiecznego założyciela państwa Maharasztra. W 2004 roku Chhatrapati Shivaji Terminus wpisany został na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
 
Wersja do druku Wersja do druku | Mapa witryny
© 2016 Całość praw autorskich - Antoni Bochen