Dunedin - Nowa Zelandia

Nad zatoką Otago nowozelandzkiej Wyspy Południowej leży 120-tysięczne miasto Dunedin. W XIX wieku miejscowość urosła do roli centrum przemysłowego i handlowego, na co znaczny wpływ miały znajdujące się nieopodal kopalnie złota.   Dunedin połączono linią kolejową z Christchurch, a rok później z Invercagill. 

 

 

Wzniesienie głównego dworca planowano od samego początku wraz z budową pierwszych tras kolejowych, jednak brak środków finansowych uniemożliwił realizację tego przedsięwzięcia.  

 

W roku 1884 powstał natomiast dworzec tymczasowy, który przetrwał 20 lat. W tym czasie stacja Dunedin stała się najbardziej ruchliwą w kraju, odprawiając około sto pociągów na dobę.

 

W tym samym roku, w którym w Dunedin powstał dworzec tymczasowy, do Nowej Zelandii przybył z dalekiego Edynburga 19-letni George Alexander Troup – przyszły twórca stacji Dunedin. Młodzieniec rozpoczął naukę w w Otago School of Mines, a dwa lata późnej  zatrudnił się w nowozelandzkim departamencie kolei, gdzie szybko zdobył zarówno wiedzę, doświadczenie, jak i uznanie. Wrodzony talent i spora lista zrealizowanych projektów sprawiły, że stał się później pierwszym architektem kolei nowozelandzkich.

 

W 1900 roku udało się pokonać trudności finansowe i powrócono do idei budowy dworca głównego w Dunedin. W wyniku przeprowadzonego konkursu do realizacji wybrano właśnie projekt George’a Troupa. Jeszcze w tym samym roku w miejscu planowanej budowy rozpoczęto gromadzenie zasadniczego materiału, czyli dwóch tysięcy ton ciemnego bazaltu.

 

Celem, jaki postawił sobie Troup, było stworzenie obiektu symbolizującego zarówno prestiż kolei, jak i ekonomiczne znaczenie miasta w momencie rozpoczęcia się  nowego stulecia. 3 czerwca 1904 roku minister kolei Joseph Ward w obecności premiera Richarda Seddona położył kamień węgielny. Dwa lata później nastąpiło natomiast uroczyste otwarcie dworca.

 

 

Ten niezwykły, monumentalny obiekt, reprezentujący styl flamandzkiego renesansu, zbudowano z ciemnego bazaltu, zdobionego jaśniejszymi okładzinami kamiennymi.  Kolumnady wyrzeźbiono z różowego granitu. Ciekawostką jest fakt, że terakotowe dachówki sprowadzono specjalnie aż z Marsylii. Na dachu zastosowano także wypukłe elementy miedziane. Południową elewację budynku zdominowała 37-metrowa wieża zegarowa, widoczna także dziś nawet z centrum miasta. Na wyłożenie podłogi w hallu zużyto 750 tysięcy płytek ułożonych we wzory zawierające motywy kolejowe. Widać je najlepiej z otaczającego hall balkonu, nad którym wykonano ceramiczny fryz Royal Doulton.

 

W 1994 roku, kiedy gospodarcze znaczenie Dunedin oraz samej kolei spadło, Rada Miasta zdecydowała o zakupieniu dworca. Choć nadal odprawia się tam pociągi - głównie turystyczne, to obiekt pełni także wiele innych funkcji. Na parterze mieści się jak dawniej restauracja, piętro natomiast zajmuje muzeum nowozelandzkiego sportu, w którym urządzono coś w rodzaju narodowego panteonu sportowców. Z muzeum sąsiaduje także galeria Otago Art Society. 

 

Dworzec posiada ponadto terminal do obsługi autobusów dalekobieżnych oraz kursujących do portu lotniczego Dunedin. Przed budynkiem na Anzac Square urządzono piękny ogród, przez co przypomina on jeszcze bardziej pałac. Co roku w marcu, na najdłuższym na świecie wybiegu, organizuje się w nim główny pokaz mody Wyspy Południowej. W roku 2006 „DK Eyewitness Travel” uznało dworzec Dunedin za jeden z 200 obiektów na świecie, które trzeba zobaczyć.

 

Wersja do druku Wersja do druku | Mapa witryny
© 2016 Całość praw autorskich - Antoni Bochen