Milano Centrale- Włochy

Drugie co do wielkości miasto Włoch, czyli Mediolan do roku 1850 posiadało dwa dworce kolejowe. Były one położonymi na obrzeżach stacjami końcowymi linii z Monzy oraz z Wenecji. W latach 1885-1891 wybudowano kolejową obwodnicę miasta, co zaowocowało również nowymi obiektami kolejowymi. 

 

Lawinowo rosnący ruch kolejowy oraz rozwój sieci połączeń spowodował, że w Mediolanie wkrótce pojawiła się potrzeba budowy dworca centralnego. Konkurs na realizację tej inwestycji ogłoszono 15 stycznia 1906 roku, a swoje prace przedstawiła cała plejada włoskich architektów. Ich pomysły bazowały głównie na obowiązujących wówczas stylach eklektycznym i klasycystycznym; zakładały budowę dużych kopuł oraz monumentalnych i bogato zdobionych fasad.

 

W roku ogłoszenia konkursu sam król Wiktor Emanuel III uroczyście położył pod budowę kamień węgielny. Wybór projektu okazał się jednak bardzo trudny. 

 

 

Po sześciu latach oczekiwań, które niestety nie zaowocowały żadną konkretną decyzją, postanowiono ponownie rozpisać konkurs. W roku 1912 wybrano wreszcie projekt Ulissesa Stacchiniego nawiązujący architektonicznie do Union Station w Waszyngtonie.

 

Architekt uzupełniał swoją pracę przez kolejne trzy lata.  Zwłokę powodowały dodatkowo trudności ekonomiczne. Jednak największy wpływ na wygląd dworca i jego realizację miały zmiany polityczne, spowodowane dojściem do władzy Mussoliniego. 

 

 

Ostatecznie zubożono korony fasad, zrezygnowano z wielu płaskorzeźb, wieżyczek, rydwanów i figur, by obiekt swoim wyglądem jak najbardziej gloryfikował potęgę faszyzmu. W roku 1924 perony przykryto halą o stalowej konstrukcji zaprojektowaną przez Alberto Favę. Rozpiętość jej łuków wynosi 72 metry, a długość 341 metrów. 

 

Oficjalne otwarcie Milano Centrale nastąpiło w maju 1931 roku. Po wielu latach prac powstał wreszcie budynek zachwycający swą wielkością i rozmachem, z liczącą 200 metrów szerokości i 72 metry wysokości fasadą, co było swoistym rekordem tamtych czasów. Wewnątrz oczom podróżnych ukazywał się monumentalny hall główny zwany „Galeria delle Carozze”. 

 

 

Z biegiem czasu obiekt zmodernizowano, dobudowano dojścia i rampy służące komunikacji dworca z miastem, ale też usprawniające ruch wewnątrz. W roku 1955 zainstalowano ciągi ruchomych schodów. We wnętrzach obiektu powstały także liczne punkty usługowe i handlowe.

 

Trudno jednoznacznie określić styl architektoniczny budynku, co wynika niewątpliwie z długiego okresu jego budowy i licznych zmian wprowadzanych w trakcie realizacji tej inwestycji. Stanowi on zapewne mieszaninę secesji i art deco. Niektórzy to unikalne w tym przypadku połączenie określają także mianem stylu asyryjsko-mediolańskiego.

 

Milano Centrale należy obecnie do grupy największych dworców w Europie. Infrastruktura jest własnością włoskich kolei RFI, zaś zabytkowy budynek łącznie z powierzchniami handlowymi należy do Grandi Stazioni - kolejowej spółki zarządzającej największymi stacjami kolejowymi we Włoszech. 

 

 

Dziennie korzysta z niego ponad 330 tysięcy pasażerów, którzy  podróżują około 600 pociągami odprawianymi z 24 peronów. Co dwie minuty zatem perony dworca opuszcza kolejny pociąg. Liczby te obrazują zatem doskonale, jak ważnym obiektem na kolejowej mapie nie tylko Europy, ale śmiało rzec można świata jest Milano Centrale. 

 

Wersja do druku Wersja do druku | Mapa witryny
© 2016 Całość praw autorskich - Antoni Bochen