Rossio - Portugalia

 

Lizbona, najdalej wysunięta na zachód stolica europejska, od wieków zachwyca swą niezwykłą architekturą. Obecnie miasto posiada cztery dworce kolejowe, wśród których na szczególną uwagę zasługuje stacja Rossio. Ten pełniący do 1957 roku funkcję dworca głównego obiekt jest prawdziwą architektoniczną perełką.

 

Dzieje lizbońskich kolei biorą swój początek w roku 1873, kiedy to otwarto linię Lizbona - Sintra. „Caminho de Ferro Larmanjat”, bo tak się nazywała, była koleją niekonwencjonalną, z centralną szyną prowadzącą. Połączenie to funkcjonowało przez 30 lat. Wraz z rozwojem sieci kolejowej pojawiła się potrzeba budowy w Lizbonie stacji oraz niezbędnego zaplecza, co miało umocnić połączenie miasta z regionem Sintra.

 

 

Zaprojektowanie dworca Rossio powierzono w latach 1886-1887 miejscowemu architektowi –  José Luisowi Monteiro. Zadanie obejmowało również wydrążenie pod miastem trzykilometrowego tunelu, którym pociągi docierać miały do stacji. Budowę ukończono w roku 1890, kiedy to nastąpiło uroczyste otwarcie linii oraz dworca. Efekt prac Jose Luisa Monteiro okazał się imponujący i wzbudził ogólny zachwyt, a obiekt został uznany za największe dzieło portugalskiej inżynierii w XIX wieku.

 

Zaskakująca jest dla nas architektura budynku nawiązująca bezpośrednio do popularnego w Portugalii stylu mauretańskiego, zwanego też manualizmem. Nurt ten w Portugalii zaznaczył swoją obecność już w XV wieku. Bogato rzeźbione elewacje, wieżyczka zegarowa i wykuty z kamienia portal wejściowy przypominający swoim kształtem dwie splecione końskie podkowy to najbardziej widoczne a zarazem charakterystyczne detale. Konstrukcję wnętrza oraz obramowania drzwi wzmocniono sprowadzonymi z Belgii żeliwnymi elementami. Sklepienia hali, pochylni i zadaszeń nad peronami stanowią połączenie szkła i metalu. Nocą dworzec wyróżnia się z daleka dzięki delikatnym iluminacjom. W obiekcie znajdują się urządzone w roku 1989 dziewięcioosobowe pokoje hostelowe. Podróżni mogą także  skorzystać z dworcowej kawiarni. 

 

Interesujący jest sposób przemieszczania się po dworcu wynikający z jego położenia i ukształtowania terenu. Od wejścia głównego przechodzi się na perony, pokonując odległość ponad 20 metrów w górę. Perony są bowiem usytuowane na zboczach wzgórza. 

 

Od roku 1971 budynek jest własnością publiczną znajdującą się w ochronnej strefie konserwatorskiej. W czasie od 22 października 2004 roku do 12 lutego 2008 roku stacja była całkowicie wyłączona z ruchu z powodu trwającego wówczas generalnego remontu prowadzących do niej tuneli. 

 

Wersja do druku Wersja do druku | Mapa witryny
© 2016 Całość praw autorskich - Antoni Bochen