Modlin

Ukończona  w 1877 r.  Kolej Nadwiślańska  połączyła  Kowel  na Ukrainie - przez  Chełm i Lublin - z Warszawą. W niedużej odległości  na  północny-wschód  od  Warszawy (w kierunku Mławy)  trasa kolei wiodła  przez  miejscowość  Nowo-Georgijewsk, którą po roku 1915 znamy  jako Stary Modlin. (Dziś  jest ona częścią Nowego Dworu Mazowieckiego). 

 

Istniejący w niej przystanek kolejowy zmodernizowano w latach 20. ubiegłego wieku. Powstał wówczas  zespół kolejowych zabudowań, wśród których zdecydowanie wyróżniały się budynek nowego dworca, ukończony w 1927 r. oraz zachowana do dziś wieża wodna. Projektantem  był wybitny architekt  Romuald Miller,  twórca  charakterystycznych  budynków  w  kształcie dużych  dworów.  Jego dziełem były m.in. dworce  w Żyrardowie, Pruszkowie i w Grodzisku Mazowieckim.  Bliskie sąsiedztwo Warszawy i  twierdzy w Modlinie  pisało  i nadal  pisze  historię  modlińskiego  budynku  dworcowego. Tutaj  np. we  wrześniu 1939 r. zakończył  szlak bojowy polski pociąg pancerny, przechodząc jako wojenna zdobycz w ręce hitlerowców.

Na przełomie XX i XXI w. dworzec  został  zamknięty i popadał w ruinę; mogło się zdawać, że nie ma już  racji bytu  w tym miejscu. Jednak potrzebę jego funkcjonowania  zdeterminowało wybudowanie w  2012 r. portu lotniczego Modlin.  Dziś nawet 5 tysięcy osób w ciągu  doby przewożą stąd  przez Legionowo do Warszawy i na lotnisko Okęcie szybkie pociągi, odjeżdżające co pół godziny. Pod terminal lotniska w Modlinie  sprzed dworca odjeżdżają co 20 minut autobusy Kolei Mazowieckich.

Zabytkowy dworzec poddano gruntownemu remontowi w latach 2010-2011. Konserwator zabytków czuwał  nad odnowieniem dachu, elewacji i wnętrz, przywracającym budynkowi pierwotny wygląd. Udogodnienia dla niepełnosprawnych i monitoring są już standardem przy tego typu inwestycjach. Piętro dworca zajmuje  hostel typu bed & breakfast. Stacja będzie rozbudowywana z racji rosnącego ruchu pasażerskiego na lotnisku. Być może zostanie też zmieniona jej nazwa.

Wersja do druku Wersja do druku | Mapa witryny
© 2016 Całość praw autorskich - Antoni Bochen