Radom

Na mocy carskiej koncesji z 1881 r. Towarzystwo Kolei Żelaznej Dęblin - Dąbrowa Górnicza przystąpiło do budowy szerokotorowego połączenia tych miast. Dwa lata później szlak kolejowy dotarł do wsi Prędocinek (włączonej w 1899 do Radomia) i Kielc. Dworce w obu miastach wybudowano według tego samego projektu. Jego autorem był warszawski architekt Adolf Schimmelpfennig, Polak pochodzenia niemieckiego, urodzony w Płocku. Studiował sztuki piękne na akademiach w Warszawie i we Włoszech, był autorem projektów dworców w Łodzi Fabrycznej i w Koluszkach oraz wielu innych obiektów kolejowych. 

 

Radomski dworzec oddano do użytku 25. stycznia 1885 r. Jego nawiązująca do klasycyzmu architektura sprawiła, że okazały gmach stał się reprezentacyjną bramą do miasta. W lipcu roku 1915 uległ częściowemu spaleniu przez Rosjan, lecz z niewielkimi zmianami odbudowały go władze austriackie. Bliźniaczy dworzec w Kielcach został wyburzony w 1966 r. 

Kapitalny remont, według projektu Jerzego Bartkiewicza, przeszedł dworzec radomski w latach 1989-1992. Z oryginalnego budynku pozostawiono wówczas jedynie ściany i konstrukcję dachu, całkowicie zmieniając wnętrza. Po niespełna dwudziestu latach przystąpiono w 2011 r. do modernizacji obiektu, którą ukończono w 2013 r. Naprawione zostały fundamenty i dach, odświeżono elewację, wymieniono instalacje, a także okna i drzwi. Powstały ułatwienia komunikacyjne dla osób niepełnosprawnych. Komunikacja pomiędzy kondygnacjami może odbywać się schodami lub nowoczesną windą. Na pierwszym piętrze przewidziano miejsca na sklepy i usługi gastronomiczne. 

Zdania na temat nowej formy wnętrz są podzielone. Niektórzy uważają, że nowoczesne oświetlenie oraz chłodne kamienie i marmury niezbyt pasują do stylowej elewacji. Całość prac modernizacyjnych, łącznie z przydworcowym placem, kosztowała 13 milionów złotych. To sporo, lecz było warto, ponieważ dworzec znów stał się reprezentacyjną bramą do miasta. Remont peronów i osłaniających je wiat dopełni dzieła odnowy.

Wersja do druku Wersja do druku | Mapa witryny
© 2016 Całość praw autorskich - Antoni Bochen