Ełk

Nie bez powodu do Ełku przylgnęło określenie miasta kolejarzy. To bowiem kolejowe szlaki, niczym układ krwionośny organizmu, połączyły miejscowość z pozostałym terytorium kraju. Początkiem kolejowej historii Ełku było założenie 2 listopada 1863 roku Towarzystwa Wschodniopruskiej Kolei Południowej. Pomysłodawcą tej inicjatywy był pochodzący z Nidzicy samorodny talent finansowy Betel Henry Strousberg. Niezbędny kapitał zapewniły natomiast angielskie banki, poszukujące dobrej lokaty swoich zasobów. I tak, 8 grudnia 1868 roku Ełk z Kętrzynem połączyła linia kolejowa, którą można było dotrzeć do Królewca. Dalsza budowa nie posuwała się jednak zbyt szybko, gdyż Rosjanie obawiali się konkurencji kolei wobec swoich bałtyckich portów. Rozwój sieci kolejowej umożliwiającej realizowanie kolejnych połączeń był jednak nieunikniony, zatem w 1873 roku  udało się ukończyć linię  prowadzącą z Berlina do Moskwy. 1 lipca 1879 roku oddano do użytku kolejny szlak Wystruć-Gołdap-Ełk, a miasto stało się ważnym, także ze względu na swoje przygraniczne usytuowanie, węzłem kolejowym. 

Wraz z budową pierwszej linii powstał w Ełku sporych rozmiarów dworzec. Obiekt nakryto  pięknym, spadzistym dachem, wykończonym czerwoną dachówką, który wieńczyła wieżyczka z zegarem. Dojścia do peronów zaprojektowano w formie tunelu. Dworzec po raz pierwszy został zniszczony podczas ostrzału wojsk rosyjskich w roku 1914. Obiekt odbudowano, jednak  kolejne spustoszenia spowodowane przez Armię Czerwoną w roku 1945 odcisnęły na budowli i jej późniejszym wyglądzie dotkliwe piętno. Przykładem był chociażby spalony dach, który później odbudowano w formie płaskiej, bez wieżyczki. Bryła straciła zatem swój pierwotny, nadany przez architektów charakter.

 

 

Dworzec, jako największa stacja węzłowa na Mazurach, do której można było dojechać z Warszawy, Poznania, Wrocławia, Gdańska, Katowic czy Szczecina, był ponadto intensywnie eksploatowany, co dodatkowo odbijało się na jego wyglądzie. Jak przystało na kolejarskie miasto, urządzono w nim także nieduże Muzeum Kolejnictwa. Niestety – brak źródeł finansowania odbił się niekorzystnie na cennych eksponatach.

 

W okresie od listopada 2013 roku do lipca roku 2014 przeprowadzono kompleksowy remont i modernizację dworca, której całkowity koszt wyniósł ponad 6 milionów złotych. Budynkowi przywrócono pierwotną, dwuspadową konstrukcję dachu, niestety nie odtworzono dawnej wieżyczki zegarowej. Wymieniono także stolarkę, podłogi i instalacje, zamontowano windę oraz monitoring. Obiekt dostosowano do potrzeb osób niepełnosprawnych, także słabo- i niewidzących. Rozwiązania architektoniczne wprowadzone z myślą o podróżnych poruszających się na wózkach uzupełniają bowiem specjalne ścieżki dla osób słabowidzących oraz mapa z oznaczeniami w języku Braille’a. Część zachodnią budynku przeznaczono na hostel z 14 pokojami, we wschodniej nawie planowane jest urządzenie świetlicy, pomieszczeń sanitarnych oraz siedziby Służby Ochrony Kolei.  Dodatkowo zamontowano iluminację, dzięki której piękno ełckiego dworca możemy podziwiać także po zmroku. 

Wersja do druku Wersja do druku | Mapa witryny
© 2016 Całość praw autorskich - Antoni Bochen