Iława

Historia kolei w Iławie sięga 1872 roku, kiedy to przez miasto poprowadzono magistralę toruńsko–wystrucką. W tym samym roku powstał tam pierwszy, niepozorny i skromny dworzec, który pozwalał na obsługę tylko niewielkiej liczby podróżnych. Cztery lata później Iława była już przystankiem na trasach Malbork-Mława oraz Gdańsk-Warszawa.  Stacja uzyskała tym samym status węzłowej. Dodatkowo w roku 1902 uruchomiono także linię do Brodnicy, co przesądziło o konieczności budowy nowego dworca.

 

Pierwszy obiekt wyburzono, a nowy ulokowano w odległości kilkunastu metrów od ciągle rozrastających się torowisk. Według projektu opracowanego przez Paula Thoemera w roku 1905 wzniesiono na planie prostokąta okazały budynek, używając do tego cegły licowanej półklinkierem. Artysta świadomie nadał gmachowi formę neogotycką, by współgrał on z pozostałą miejską zabudową. Mury budynku wzmocniono przyporami, wysunięte wejście główne zwieńczono natomiast zespołem gotyckich, ostrołukowych okien, które ozdobiono witrażami przedstawiającymi herby Iławy. Rozświetlają one namalowane pod sufitem freski z herbami miast rozdzielonymi motywami roślinnymi. Pod naczółkowym dachem z lukarnami wykonano kolebkowy, drewniany strop. 

Zarówno sam dworzec, jak i cała zabytkowa część Iławy długo zachowywały swój oryginalny charakter i architektoniczny wygląd. Niestety, po wyzwoleniu Armia Czerwona zniszczyła całe miasto, wyburzając systematycznie dom po domu. Na szczęście dworzec zdołał  uniknąć tego losu, bowiem za pośrednictwem kolei Rosjanie wywozili na wschód nawet całe, zdemontowane linie i obiekty.

 

Bardzo długo (jak na powojenny status miasta), bo jeszcze w latach 60., wymalowane w hallu dworca herby miast połączonych koleją z Iławą posiadały nazwy niemieckie. Dwa najważniejsze z nich, obrazujące Gdańsk i Toruń, umieszczono nad schodami prowadzącymi do tunelu. Dojście do wyspowych, przykrytymi wiatami peronów jest obecnie możliwe wyłącznie tą drogą. 

 

W roku 2010 rozpoczęto generalny remont tej niewielkiej pozostałości po zabytkowej zabudowie miasta. W ramach modernizacji stacji założono monitoring, zbudowano także windę dla osób niepełnosprawnych  prowadzącą z parteru do podziemi. Wnętrza dworca mieszczą obecnie poczekalnię, kasy biletowe, punkt informacyjny i kilka handlowych kiosków.

Podczas generalnego remontu odnaleziono wiele cennych wykopalisk, wśród których warto wyróżnić cokół z ceramicznych płytek wykonany przez fabrykę Boizenburger Wandplattenfabrik Hansa Duensinga w Meklemburgii. Kiedy okazało się, że fabryka ta nadal istnieje, brakujące płytki zamówiono właśnie w zakładzie w Meklemburgii. Prace modernizacyjne i konserwatorskie zakończono  18 stycznia 2012 roku, kiedy to miało miejsce uroczyste otwarcie odnowionego obiektu. 

Wersja do druku Wersja do druku | Mapa witryny
© 2016 Całość praw autorskich - Antoni Bochen