Biała Podlaska

W latach 1866-1867 powstała jedna z najważniejszych w ówczesnej Europie, ale także i dziś linii kolejowych, łącząca Berlin z Moskwą, zwana popularnie Koleją Warszawsko-Terespolską. Było to trzecie połączenie, po Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej oraz Warszawsko-Petersburskiej,  zrealizowane w Królestwie Polskim. Wschodni odcinek tej trasy poprowadzono także przez Białą Podlaską. Inicjatorem całego przedsięwzięcia był przedsiębiorca i bankier Leopold Kronenberg. 

Koncesja obligowała inwestorów do budowy linii szerokotorowej, a to z racji jej przynależności do kolei carskiej Rosji. Uruchomienie odcinka do Łukowa nastąpiło 27 września 1866 roku, a już rok później pociągi docierały do Terespola.

Wraz z budową torowisk rozpoczęto realizację większości dworców, w tym także w Białej Podlaskiej. Obiekt wzniesiony według projektu Alfonsa Ferdynanda Kropiwnickiego został oddany do użytku w roku 1867. Jego parterowa bryła w niczym nie odbiegała od ówczesnej, typowej rosyjskiej architektury gmachów użyteczności publicznej. Szlak i położona na nim stacja od początku pełniły ważną rolę.  

W 1915 roku wycofujące się wojska rosyjskie spaliły dworzec. Przez kolejnych kilkanaście lat jego funkcję pełniły obiekty tymczasowe. Ciekawostką jest zapewne, że w roku 1920 to właśnie tutaj, na dworcowych peronach Józef Piłsudski dekorował odznaczeniami bojowymi żołnierzy 34 pułku piechoty (dziś ten fakt upamiętnia umieszczona na stacji tablica).

W czasach budowy i kolejnych modernizacji Kolei Warszawsko-Terespolskiej, na terenie stacji Biała Podlaska powstały także obiekty towarzyszące: jednokanałowa parowozownia, w której obecnie znajduje się sklep, drewniany dom naczelnika stacji usytuowany w przylegającym do dworca parku oraz zasilająca m.in. Bialską Kolej Powiatową wieża wodociągowa.

Istniejący obecnie budynek zaprojektował Władysław Kwapiszewski. Prace nad inwestycją zakończono w 1928 roku, częściowo wykorzystując ruiny pierwszego spalonego dworca. Duża, dwukondygnacyjna facjata stylem nawiązuje do renesansu. We wnętrzu dworca znajduje się  obszerny hol główny, antresola oraz kilka dodatkowych pomieszczeń usytuowanych z boku. W latach 2012-2014 cały obiekt przeszedł generalny remont i modernizację, dzięki czemu odzyskał on swój dawny blask i urok. Hol odnowiono, wymieniono wszystkie instalacje i stolarkę. Zainstalowano również kamery monitoringu i system przeciwpożarowy. Wnętrza i otoczenie zaprojektowano jako przyjazne osobom niepełnosprawnym.

 

Wersja do druku Wersja do druku | Mapa witryny
© 2016 Całość praw autorskich - Antoni Bochen