Kolej na poduszce magnetycznej zbudowana w Szanghaju przez niemiecką firmę Transrapid International

Kolej magnetyczna

Maglev to kolej dużych prędkości, w której tradycyjne torowisko zostało zastąpione przez układ elektromagnesów. Pierwszy projekt pojazdu poruszającego się dzięki sile pola elektromagnetycznego opatentował już w 1911 roku B.P. Wainberg, profesor politechniki w Tomsku. Stworzył wówczas jednoosobowy pojazd w postaci stalowej skrzyni o wymiarach 25 × 9 m. Miał on się poruszać w rurze próżniowej dzięki kolejno pobudzanym, umieszczonym na zewnątrz, elektromagnesom.

 

Druga połowa XX wieku zaowocowała kolejnymi badaniami nad koleją magnetyczną. W latach 60. Eric Laithwaite zbudował testową linię o długości 1,6 kilometra. Niestety, z powodu braku funduszy w 1973 roku jego eksperymenty zostały przerwane. Do końca XX wieku odrębne technologie wypracowały Niemcy i Japonia. Pierwszy publicznie dostępny Maglev został otwarty w 1984 roku w Birmingham. Na trasie o długości 600 metrów rozwijał prędkość 42 km/h. Ostatecznie został zamknięty w 1995 roku z powodu zbyt dużej zawodności. Drugą w świecie linią komercyjną był berliński M-Bahn (Magnetbahn), funkcjonujący w latach 1989-1991.

 

Kolej na poduszce magnetycznej zbudowana w Szanghaju przez niemiecką firmę Transrapid International

Od 2003 roku istnieje w Szanghaju najdłuższa na świecie trasa kolei magnetycznej, zbudowana przez niemiecką firmę Transrapid International. Jej długość wynosi około 30 kilometrów, pokonywana jest w 7 minut i 20 sekund. Pociąg rozwija maksymalną prędkość 431 km/h. Drugą istniejącą linią kolei magnetycznej jest japońska Linimo niedaleko Nagoi. Trasa o długości około 8,9 kilometra została zbudowana głównie na potrzeby wystawy Expo 2005, a obecnie służy lokalnej społeczności.

 

Dzięki polu magnetycznemu kolej ta nie ma kontaktu z powierzchnią toru, ponieważ właściwie przez cały czas unosi się nad nim. Do realizacji tego zadania wykorzystywane są elektromagnesy wykonane z nadprzewodników (w Japonii) lub konwencjonalne (w Niemczech), a dodatkowo, dla pociągów wykonanych wg technologii japońskiej, przy niskich prędkościach niezbędne są koła, gdyż indukuje się wówczas zbyt mała siła. Zastosowanie magnesów eliminuje tarcie kół, które w tradycyjnych pociągach znacznie ogranicza maksymalną prędkość jazdy. Przede wszystkim jednak eliminuje się problem dynamiki koło – szyna, gdzie występują zjawiska o charakterze rezonansowym, ograniczające bezpieczny zakres prędkości. Rekord prędkości Maglev należy do japońskiej wersji pociągu, który 2 grudnia 2003 roku osiągnął aż 581 km/h!

 

Niestety, największym problemem, który do dziś nie został rozwiązany, są bardzo wysokie koszty związane z elektromagnesami, zwłaszcza nadprzewodnikami, a tym samym budową kolei magnetycznych na większą skalę.

 

 

Wersja do druku Wersja do druku | Mapa witryny
© 2016 Całość praw autorskich - Antoni Bochen